5 λόγοι για να γίνεις εκπαιδευτικός στη Χαβάη


Το να δουλεύεις ως εκπαιδευτικός στη Χαβάη σημαίνει ότι λαμβάνεις 5 επιπλέον επιδόματα: επίδομα γέλιου, επίδομα δημιουργικότητας, επίδομα νεότητας, επίδομα καλλιέργειας της ενσυναίσθησης και τέλος επίδομα καλλιέργειας της αλληλεγγύης. 

Η Χαβάη, το νησί των ονείρων μας, το νησί του παραδείσου, μπορεί να για τον καθένα μας να βρίσκεται οπουδήποτε. Για μένα το νησί αυτό είναι στο Εκπαιδευτικό Κέντρο της ActionAid «Ένας κόσμος Άνω Κάτω» στην Αθήνα. Εδώ καθ’ όλη τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς η ActionAid δέχεται σχολικές τάξεις με παιδιά Νηπιαγωγείου μέχρι Λυκείου με στόχο την ευαισθητοποίηση των παιδιών, σε ζητήματα σχετικά με τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και την καλλιέργεια της πεποίθησης ότι ο κόσμος αλλάζει μέσα από τις δράσεις μας. 

Kentro 5

Για 7 χρόνια τώρα, δουλεύοντας ως εμψυχώτρια των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, καθημερινά κάνω «check-in» και επιβιβάζομαι με 60 παιδιά στο «αεροπλάνο» της ActionAir και «προσγειώνομαι» μετά από λίγα λεπτά στη Μπάμα, μια κοινότητα της Κένυας. Εκεί ανάλογα με το πρόγραμμα, αρχίζει η περιπέτεια και η εξερεύνηση για τα παιδιά. 

Έτσι, κάθε μέρα λαμβάνω απλόχερα αυτά τα επιδόματα. Και αν δεν με πιστεύετε διαβάστε παρακάτω παραδείγματα, που είναι μόνο ένα ενδεικτικό δείγμα.   

1.Επίδομα γέλιου

  • Με το που προσγειωνόμαστε, παιδί Α’ Δημοτικού όταν αντικρίζει το χωριό Μπάμα: «Κυρία, φτάσαμε Χαβάη;» Κάτι ήξερε το παιδί…
  • Ένα πιο μικρό του νηπιαγωγείου μια άλλη μέρα μου λέει «Κυρία, εδώ δεν υπάρχει χυμοτύρι και σκοτωμύγα». Ψάχναμε να βρούμε τις ομοιότητες και τις διαφορές μεταξύ της κοινότητας Μπάμα και μιας κοινότητας της ελληνικής υπαίθρου. Μου πήρε λίγα λεπτά να καταλάβω τι εννοούσε: αποχυμωτής και μυγοσκοτώστρα! Μου χάρισε μεγάλο μερίδιο από το επίδομα γέλιου. Σε ευχαριστώ Λεωνίδα!

 

2.Επίδομα δημιουργικότητας

  • Κατά τη διάρκεια του «check-in», λίγο πριν την «πτήση» μου λέει ένα αγοράκι:

– Κυρία, γιατί εμείς δεν πληρώνουμε καθόλου εισιτήριο στο αεροπλάνο;

– Γιατί λειτουργεί με τη βενζίνη της φαντασίας.

– Α, ναι! Κατάλαβα, ήρθε η απάντηση με το πιο σοβαρό του ύφος και απόλυτα πεπεισμένος ότι είναι πράγματι έτσι.

  • Ρωτάω «τι σημαίνει τα ταξίδια είναι σαν τα όνειρα;» κι ένα κορίτσι Β’ Δημοτικού απαντά γεμάτη ενθουσιασμό και σιγουριά «τα ταξίδια επειδή είναι τόσο ωραία, είναι σαν τα φανταστικά μας όνειρα». 

Kentro 6

Η δημιουργικότητα στο νησί της Χαβάης κυκλοφορεί αμφίδρομα και είναι μια πρόκληση και μένα και για τα παιδιά. Όταν η διαδρομή είναι πετυχημένη, τότε απογειωνόμαστε πραγματικά, μέχρι εκεί που δεν φτάνει ο νους σας. 

3. Επίδομα καλλιέργειας της ενσυναίσθησης

Ένα από τα πολλά που θέλουμε να πάρουν τα παιδιά σε κάθε επίσκεψη στο κέντρο είναι να ενισχύσουν την ενσυναίσθηση, να μπορούν να μπουν στη θέση του άλλου. Μας θυμίζει ότι πάνω απ’ όλα είμαστε άνθρωποι και έχουμε τις ίδιες ανάγκες και πιθανόν τα ίδια όνειρα. Και τα καταφέρνουμε:  

  •  «Κυρία, μπήκαμε στη θέση των άλλων. Είναι άδικο κάποιοι να μην έχουν να φάνε και άλλοι να έχουν πάρα πολύ» μου είπαν παιδιά της Β’ Δημοτικού κατά τη διάρκεια του προγράμματος «Αν ο κόσμος ήταν ένα μικρό χωριό».
  • «Τώρα έχω θυμώσει. Δεν μπορεί να τρώνε μόνο οι κόκκινοι και οι άλλοι τίποτα.»
  • «Εντάξει κυρία, πάνω απ’ όλα θα πρέπει να υπάρχει ανθρωπότητα (εννοούσε ανθρωπιά), αν υπάρχει ανθρωπότητα όλα γίνονται!» είπε η Σοφία και πόσο δίκιο έχει.

 

Kentro 7

4.Επίδομα καλλιέργειας της αλληλεγγύης

  • Σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα όπου τα παιδιά ανακαλύπτουν την ανισότητά στην κατανομή των φυσικών πόρων. Τα παιδιά μοιράζονται τυχαία σε γειτονιές οι οποίες χωρίζονται με σχοινιά:

– Να βγάλουμε τα κορδόνια (εννοεί τα σχοινιά) και να είμαι όλοι μαζί και να τα μοιραζόμαστε, λέει ο Αινείας προς όλους.

– Ναι! Να βγάλουμε τα σχοινιά και να γίνουμε ένα.

  • Η Δήμητρα, Γ’ Γυμνασίου, μετά το εκπαιδευτικό πρόγραμμα Κάνω το δίκαιο, δικαίωμα μου είπε: «Θα αφήσω τις σκέψεις και θα αρχίσω τις πράξεις».
  • Η Χρύσα, Ε’ Δημοτικού, κατά την διάρκεια του εκπαιδευτικού προγράμματος «Ξένος ή Ξένιος και ποια η διαφορά;»εξήγησε «Ξένος είναι κάποιος που αναρωτιέται πού πάει, ποιος είναι… και εμείς θα πρέπει να τον βοηθήσουμε να απαντήσει σ’ αυτά.»

5.Επίδομα νεότητας

Το επίδομα αυτό βγαίνει με τον συμψηφισμό όλων των παραπάνω. Με όλα αυτά πώς να μην μείνεις για πάντα νέα; 

Κι έχω κι ένα κρυφό μπόνους: με όλα τα παραπάνω επιδόματα ε, κάθε μέρα ψηλώνω λίγους πόντους παραπάνω! 

Βρείτε πληροφορίες για τα εκπαιδευτικά προγράμματα της ActionAid εδώ 



Click And Donate Actionaid

Και ο καιρός τρελάθηκε…


Η πιο γνωστή τακτική για να φροντίσεις τα πράγματα να μείνουν ως έχουν,  είναι να σπείρεις την αμφιβολία. Είναι μια πρακτική που εφαρμόζεται και για την κλιματική αλλαγή. Τα μεγάλα λόμπι που δεν θέλουν να αλλάξει η κατάσταση και να συνεχίσουμε να ζούμε με τον ίδιο επιβλαβή για το περιβάλλον τρόπο, σπέρνουν την αμφιβολία. Δεν χρειάζονται πολλοί, ένα 2-3% των επιστημόνων είναι αρκετό για να πειστούν τα βασικά μέλη του ρεπουμπλικανικού κόμματος των ΗΠΑ ότι η κλιματική αλλαγή είτε δεν υπάρχει είτε δεν προκαλείται από τον άνθρωπο κι επομένως δεν μπορεί να διορθωθεί από τον άνθρωπο.

Κι όμως υπάρχει

COP22 2

Τα στοιχεία είναι αδιαμφισβήτητα. Σύμφωνα με έρευνα της ActionAid, το 2016 περισσότεροι από 400 εκατομμύρια άνθρωποι χτυπήθηκαν από το πιο ακραίο φαινόμενο του Ελ Νίνιο, που προκάλεσε ξηρασίες σε όλον τον κόσμο. Φέτος περιμένουμε να έχουμε τη χειρότερη ξηρασία από τότε που κρατάμε στοιχεία. Οι νότιες χώρες της Αφρικής, η Αιθιοπία, η Βραζιλία και το Βιετνάμ είχαν τη χειρότερη ξηρασία εδώ και δεκαετίες και πολλές χώρες κήρυξαν την επικράτειά τους σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.

Το 2016 έσπασε κι άλλα δύο ρεκόρ. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Μετεωρολογικό Οργανισμό ήταν η πιο ζεστή χρονιά που έχει καταγραφεί με τα πιο υψηλά επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα.

Η κλιματική αλλαγή δεν πρόκειται να συμβεί, συμβαίνει ήδη. Δεν θα επηρεάσει τη ζωή μας, την επηρεάζει ήδη. Μικρές νησιωτικές χώρες όπως το Κιριμπάτι αγόρασε γη στα νησιά Φίτζι για να μετακομίσουν εκεί οι κάτοικοι όταν καλυφθεί από τα νερά η χώρα τους. Ο δήμος στο Μαϊάμι ξεκινάει έργα αξίας 400 εκατομμυρίων δολαρίων για να ανυψώσει τους δρόμους και να εγκαταστήσει κι άλλες αντλίες που θα προστατέψουν την πόλη από τις «πλημμύρες των ηλιόλουστων ημερών», όταν αναβλύζει νερό από το χώμα χωρίς να βρέχει.

Κλιματική αλλαγή δεν σημαίνει απλά περισσότερη ζέστη. Σημαίνει ξηρασία και πολλές μέρες ανομβρίας που χτυπά τις σοδιές και στην Αφρική και εδώ. Σημαίνει ακραία καιρικά φαινόμενα και τεράστιες καταιγίδες, όπου η βροχόπτωση ενός μήνα πέφτει σε μια μέρα και στην Ινδία και εδώ. 

COP 3

Και τώρα τι κάνουμε;

Παρόλ’ αυτά, υπάρχει ακόμη ελπίδα να σταματήσουμε τα χειρότερα. Πρέπει να δράσουμε, όμως, τώρα. Οι αρχηγοί κρατών που στήριξαν τη συμφωνία για το κλίμα του Παρισιού πρέπει να πάρουν μέτρα τώρα. Σύμφωνα με την ActionAid, τα μέτρα αυτά πρέπει να περιλαμβάνουν οικονομική στήριξη των κρατών που χρειάζονται να αντιμετωπίσουν το Ελ Νίνιο και προετοιμασία τους για το μέλλον. Επιπλέον, αντιμετωπίζοντας την κλιματική αλλαγή, δεν πρέπει να ξεχάσουμε τους πιο φτωχούς, τις γυναίκες και το κορίτσια που περπατούν χιλιόμετρα για να βρουν νερό για την οικογένειά τους και που βιώνουν ήδη τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στην καθημερινότητά τους με τον πιο σκληρό τρόπο.

Η ActionAid βρίσκεται στο Μαρρακές, όπου διεξάγεται η 22η Διάσκεψη του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή. Σε αυτή εκπροσωπούνται κυβερνήσεις από ολόκληρο την κόσμο. Οι δικές τους αποφάσεις και κυρίως οι δικές τους πράξεις θα είναι αυτές που είτε θα εξασφαλίσουν ένα μέλλον με ελπίδα είτε ένα ζοφερό μέλλον, όπου ο καιρός θα έχει αποτρελαθεί.  

Στήριξε τη δράση της ActionAid εδώ: www.actionaid.gr/gine-ypostiriktis

Πηγές

http://www.actionaid.org/publications/hotter-planet-humanitarian-crisis

https://actionaid.exposure.co/on-the-edge

http://iopscience.iop.org/article/10.1088/1748-9326/11/4/048002

http://www.bloomberg.com/news/articles/2015-10-27/insurers-unprepared-for-global-warming-un-climate-chief-says

https://www.theguardian.com/environment/2014/jul/01/kiribati-climate-change-fiji-vanua-levu

http://www.nytimes.com/2016/09/04/science/flooding-of-coast-caused-by-global-warming-has-already-begun.html?_r=0



Click And Donate Actionaid

Τα παιδιά ξέρουν τι θα πει «Προς Φυγή»


Δουλεύοντας στην ActionAid είχα την ευκαιρία να γνωρίσω σπουδαίους ανθρώπους, που δεν είναι καθόλου γνωστοί. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν την ψυχική δύναμη, τη θέληση και τα εργαλεία να αλλάζουν τον κόσμο προς το καλύτερο. Είναι εργάτριες συνδικαλίστριες στο Μπαγκλαντές, δάσκαλοι στην Νότια Αφρική, αγρότισσες στην Ουγκάντα, νέοι ακτιβιστές στην Ινδία. Είναι, επίσης, συνάδελφοί μου στην ActionAid που δουλεύουν για το προσφυγικό στην Ελλάδα και την Ιορδανία ή για τα δικαιώματα των γυναικών στην Γκάνα.

Από τους ανθρώπους αυτούς παίρνω δύναμη και γεμίζω αισιοδοξία. Πρόσφατα παρακολούθησα ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα στον εκπαιδευτικό κέντρο της ActionAid στην Αθήνα «Ένας Κόσμος Άνω Κάτω». Αυτή τη στιγμή ήταν τα παιδιά που με γέμισαν αισιοδοξία.

Φέτος είναι η 8η χρονιά που σχολικές τάξεις όλων των βαθμίδων έρχονται να συμμετέχουν στα διαδραστικά προγράμματα της ActionAid, ενώ 30.000 μαθητές έχουν εξερευνήσει, παίξει, γελάσει και σκεφτεί κατά τη διάρκεια τους.

Enas Kosmos Ano Kato

Φωτογραφία: Περικλής Θούας/ ActionAid

Τα προγράμματα που δημιουργεί και πραγματοποιεί η εκπαιδευτική ομάδα της ActionAid χρησιμοποιούν πρωτοποριακές μεθόδους. Τα παιδιά που συμμετέχουν, δεν κάνουν μάθημα, ανακαλύπτουν. Γιατί υπάρχει αδικία στον κόσμο; Μπορεί να αλλάξει; Γιατί κάποιοι έχουν περισσότερες ευκαιρίες και άλλοι όχι; Πώς μπορείς να αποδεχτείς το διαφορετικό;

Από φέτος, νέα ερωτήματα προστέθηκαν με το πρόγραμμα «Προς Φυγή» που απευθύνεται σε παιδιά γυμνασίου και λυκείου. Μέσα από μια σειρά από παιχνίδια τα παιδιά πετυχαίνουν κάτι πολύ δύσκολο: παίρνουν θέση για το προσφυγικό με ένα διαδραστικό τρόπο. Δημιουργούν μια φωτογραφία με τη στάση του σώματός τους μέσα στο χώρο.

Μερικά παιδιά έγιναν ο ίδιος ο πρόσφυγας σκυφτός και γονατιστός. Άλλα παιδιά ήρθαν δίπλα του προσπαθώντας να δείξουν ότι θέλουν να βοηθήσουν και να τον στηρίξουν, άλλα στάθηκαν πιο μακριά κοιτάζοντας με ανησυχία και άλλα γύρισαν την πλάτη και κοίταξαν έξω. Κανένα παιδί δεν έδειξε εχθρική στάση κι έτσι ένα μέλος της εκπαιδευτικής ομάδας της ActionAid αναπαράστησε αυτή την αντίδραση που ακούγεται έντονα τελευταία.

Η εικόνα ήταν παγωμένη και καθρέφτιζε αυτό που πραγματικά συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία. Στη συνέχεια, τα παιδιά που δεν συμμετείχαν κλήθηκαν να αλλάξουν με τη δική τους στάση σώματος τη φωτογραφία. Τα παιδιά σηκώθηκαν και έβαλαν τα σώματά τους μπροστά στην επιθετική στάση για να την εμποδίσουν. Άλλα θέλησαν να στηρίξουν και αυτά τον πρόσφυγα, ενώ άλλα προσπάθησαν να τραβήξουν κοντά όσους είχαν σταθεί πιο μακριά ή αδιαφορούσαν.  

Οι μαθητές ήταν γύρω στα 16, μια ηλικία δύσκολη με έντονες αλλαγές. Είναι η περίοδος που το σημαντικότερο όλων ήταν η απόφαση αν θα σπουδάσεις και τι. Είναι η εποχή που η αξία σου κρίνεται από το πόση γνώση μπορείς να συσσωρεύσεις στο μυαλό σου για να πετύχεις στις εξετάσεις. Τα παιδιά σήμερα έχουν και το πρόσθετο άγχος της κρίσης που πιέζει τις οικογένειές τους από παντού. 

Κι όμως αυτά τα παιδιά επειδή δεν τους άρεσε η φωτογραφία, αποφάσισαν να την αλλάξουν κάνοντάς την πιο δίκαιη. Δεν σε γεμίζει αυτό δύναμη και αισιοδοξία; 

Κεντρική Φωτογραφία: ActionAid



Click And Donate Actionaid

767 εκατομμύρια φτωχοί: Οι άνθρωποι πίσω από τους αριθμούς


Με ευκαιρία την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Φτώχειας στις 17 Οκτωβρίου, ανακοινώνονται κάθε χρόνο τα πιο πρόσφατα στατιστικά στοιχεία για την κατάσταση στον κόσμο. Τα νούμερα είναι τόσο μεγάλα που συχνά χάνουμε την εικόνα. Ξεχνάμε ότι πίσω από κάθε μονάδα από τα εκατομμύρια των στατιστικών κρύβονται παιδιά, γυναίκες και άνδρες που έχουν όνειρα και αγωνίες, που γελάνε και κλαίνε και αγαπάνε και πονάνε.

Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, 767 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, δηλαδή προσπαθούν να επιβιώσουν με λιγότερο από 1,90 δολάριο την ημέρα. Αυτό σημαίνει ότι 1 στους 10 από εμάς δεν έχει εισόδημα που να καλύπτει βασικές του ανάγκες, όπως, η επαρκής τροφή, το καθαρό νερό, καλές συνθήκες υγιεινής, καλή υγεία και τελικά ένα υψηλό προσδόκιμο ζωής.

Povertystats 2

Φωτογραφία: Florian Lang/ ActionAid

Οι μισοί άνθρωποι που βιώνουν συνθήκες ακραίας φτώχειας ζουν στην Αφρική, το 42,7% στην Νοτιοανατολική Ασία, το 4,4% στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, το 1,4% στην Ανατολική Ευρώπη και την Κεντρική Ασία και μόλις ένα 0,8% στον υπόλοιπο κόσμο. Επίσης, σύμφωνα με τη Unicef, οι μισοί, δηλαδή 385 εκατομμύρια, είναι παιδιά. Τέλος, οι περισσότεροι ζουν στην επαρχία, είναι αγρότες και έχουν χαμηλή μόρφωση.

Και πριν φέρετε στο μυαλό σας εικόνες ανθρώπων υποταγμένων στη μοίρα τους, σταματήστε. Οι γυναίκες και οι άνδρες που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, αγωνίζονται κάθε μέρα για να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη. Κάθε μέρα παλεύουν να δώσουν ένα καλύτερο μέλλον στα παιδιά τους. Αρκετοί από αυτούς τα καταφέρνουν.

Υπάρχει σταθερή πτώση της ακραίας φτώχειας. Συγκεκριμένα, περίπου 100 εκατομμύρια άνθρωποι κατάφεραν να ξεφύγουν από την ακραία φτώχεια από το 2012 στο 2013 και αν πάμε πίσω στο 1990, ο αριθμός που ξέφυγε φτάνει το 1,1 δισεκατομμύριο. 

Povertystats 1

Φωτογραφία: Srikanth Kolari/ActionAid

H ActionAid είναι εκεί, δίπλα τους, στηρίζοντάς τους στο αγώνα τους για μια καλύτερη ζωή. Τους στηρίζει μέσω του προγράμματος Αναδοχής Παιδιού με εκπαίδευση, με προγράμματα για ισότητα, για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους, με προγράμματα ενίσχυσης του εισοδήματός τους, με πίεση προς τις κυβερνήσεις να τους δώσουν την ευκαιρία να ξεφύγουν από τη φτώχεια.  

Στήριξέ τους κι εσύ. Γίνε Ανάδοχος Παιδιού. Πατώντας εδώ.

 

Κεντρική φωτογραφία: Greg Funnell/ActionAid

Πηγές

http://www.unicef.org/publications/files/Ending_Extreme_Poverty_A_Focus_on_Children_Oct_2016.pdf

https://openknowledge.worldbank.org/bitstream/handle/10986/25078/210958KeyFindings.pdf

 



Click And Donate Actionaid

"Ουγκάντα γίναμε!"


Η Ανάδοχος Παιδιού Ελένη Χατζηιωάννου συμμετείχε στο ταξίδι αλληλεγγύης της ActionAid Ελλάς στην Ουγκάντα στο απομακρυσμένο και πολύ φτωχό χωριό Γκαλαγκάλα για να βοηθήσει με άλλους 38 εθελοντές στην επέκταση του τοπικού σχολείου. Και αναρωτιέται αν «γίναμε Ουγκάντα».

Ugandan Women And Babies

Ουγκάντα. Θεωρώ πως η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν διαθέτουμε τη στοιχειώδη γνώση ώστε να προσδιορίσουμε την θέση αυτής της χώρας στον χάρτη. Την ίδια όμως στιγμή, με περισσή σιγουριά και αρκετή δόση υπεροψίας, συνηθίζουμε να χρησιμοποιούμε την φράση «Ουγκάντα γίναμε!», υποτιμώντας και μετατρέποντας την χώρα αυτή σε συνώνυμο της κατάντιας.

Είχα την τύχη να κάνω ένα διάλειμμα από την τακτοποιημένη μου ζωή εδώ στον «ανεπτυγμένο» κόσμο, περνώντας μία εβδομάδα στην Ουγκάντα με την ActionAid. Έχοντας γυρίσει πλέον πίσω, θέλω να φωνάξω δυνατά και να πω σε όλους τους ευνοημένους από την τύχη κατοίκους του πλανήτη μας, ότι η Ουγκάντα και οι άνθρωποί της δεν αξίζουν να είναι συνώνυμο της κατάντιας.

Ugandan Skies

Δεν μπορεί να είναι συνώνυμο της κατάντιας μια χώρα που η απαράμιλλη φυσική της ομορφιά σε μαγνητίζει από το πρώτο έως το τελευταίο από τα 400 χλμ οδικού ταξιδιού προς το βόρειο τμήμα της. Μια χώρα απίστευτα πράσινη κι εύφορη, όπου η δασώδης σαβάνα εναλλάσσεται με τις απέραντες καλλιεργούμενες εκτάσεις και τα τροπικά πάρκα και που η φύση την προίκισε με τεράστιο ορυκτό πλούτο. Μια χώρα που διασχίζοντάς την νιώθεις πως η όραση και το βλέμμα σου δεν είναι ικανά να αποτυπώσουν τη θέα της επίπεδης γης που ανεμπόδιστα συναντά τον ουρανό. Αυτόν τον ξεχωριστό αφρικανικό ουρανό όπου τα σύννεφα «ζωγραφίζουν» καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας και που σε αυτό το γεωγραφικό πλάτος της Γης, πάνω σχεδόν στον Ισημερινό, έχεις την αίσθηση ότι μπορείς να τον αγγίξεις.

Και το κυριότερο, δεν μπορεί να είναι συνώνυμο της κατάντιας μια χώρα με ανθρώπους που σου δίνουν πολλαπλά και πολυδιάστατα μαθήματα ζωής με τα λόγια και τη συμπεριφορά τους. Αυθεντικά χαμόγελα, αυθόρμητα καλωσορίσματα, ένθερμοι χαιρετισμοί, όμορφα, καθαρά βλέμματα, πηγαίες εκδηλώσεις χαράς μέσα από χορό και τραγούδι, ευγένεια, απλότητα και μια ανυπέρβλητη δύναμη να προχωράνε μπροστά, να δίνουν καθημερινό αγώνα για την επιβίωση, να προσπαθούν να κάνουν όνειρα ακόμη κι αν όλοι και όλα γύρω τους, έχουν κάνει τα πάντα, για να μην μπορεί εύκολα κάποιος σε αυτήν την χώρα να κάνει όνειρα.

Ugandan Dancing

Γιατί αυτήν την απίστευτης ομορφιάς χώρα με τους υπέροχους ανθρώπους, συνοδεύουν κάποιοι από τους χειρότερους δείκτες, αποτέλεσμα της ιστορίας της που τα τελευταία 130 χρόνια χαρακτηρίζεται από αποικιοκρατία, πραξικοπήματα, δικτατορίες, αιματηρούς εμφυλίους πολέμους, ψυχοπαθείς αιμοσταγείς πολιτικούς αρχηγούς, φρικιαστικά εγκλήματα κατά αμάχων, στρατολογήσεις παιδιών, βία και ασύλληπτου μεγέθους διαφθορά και αδικία. 55 χρόνια προσδόκιμο ζωής, 7,25% του ενήλικου πληθυσμού είναι φορείς του AIDS, 80% του πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε κάποια δομή παροχής υπηρεσιών υγείας, 22% του πληθυσμού είναι αναλφάβητος, 20% του πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε ασφαλές πόσιμο νερό, 6% των παιδιών πεθαίνει στον πρώτο χρόνο ζωής του, 15% των παιδιών κάτω από 5 ετών υποσιτίζεται.

Την σκληρή ιστορία της χώρας τους και τις οδυνηρές εμπειρίες που παραμένουν για πολλούς ακόμη νωπές, μοιράστηκαν με αξιοθαύμαστη ειλικρίνεια, θάρρος και αξιοπρέπεια οι άνθρωποι που είχα την τύχη να γνωρίσω. Άνθρωποι χωρίς παιδεία, που δεν έχουν νιώσει ποτέ πώς είναι να ζεις σε ένα ασφαλές, δημοκρατικό, δίκαιο περιβάλλον, που μεγάλωσαν μέσα στη βία και το μίσος, αγόρια που σε ηλικία 12 ετών απήχθησαν για να γίνουν πολεμιστές, γυναίκες που βιάστηκαν, παιδιά που έχασαν τους γονείς τους, άνθρωποι που κάνουν την ψυχή σου να δακρύζει όταν στην ερώτηση «τι ονειρεύεσαι για το μέλλον;» δεν ξέρουν τι να απαντήσουν γιατί τους έχουν στερήσει το δικαίωμα στο όνειρο, έχουν ανεξάντλητα ψυχικά αποθέματα για να διδάξουν σε εμάς που δεν έχουμε βιώσει τίποτα από τα παραπάνω, πώς είναι να βρίσκεις δύναμη να συνεχίσεις.

Και κάπως έτσι, μετά από ολιγοήμερη διαμονή στην πολύπαθη αυτή χώρα της Αφρικής γυρίζεις πίσω και θέλεις να φωνάξεις πως σε αυτήν τη χώρα και στους ανθρώπους της αξίζουν πολλά περισσότερα από υποτιμητικές δηλώσεις γεμάτες περιφρόνηση. Αξίζει μια πιο προσεκτική ματιά και πιο βαθιά διερεύνηση των αιτιών που έχουν καθηλώσει έναν ολόκληρο λαό να ζει κάτω από συνθήκες ακραίας φτώχειας. Αξίζει περισσότερος χρόνος από τα 2 δευτερόλεπτα που χρειάζεται κάποιος για να ξεστομίσει το «Ουγκάντα γίναμε!». Όχι, δεν γίναμε Ουγκάντα. Δυστυχώς γίναμε ένας κόσμος που συνεχίζει ακόμη και σήμερα, στο απόγειο της εξέλιξης και της προόδου του, να λειτουργεί με τέτοιο τρόπο ώστε δεκάδες χώρες κι εκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη, να στερούνται το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή…  

ΥΓ. Ταξίδεψα στην Ουγκάντα τον Ιούνιο 2016 συμμετέχοντας στο εθελοντικό ταξίδι αλληλεγγύης που οργάνωσε η ActionAid Hellas. Μαζί με 46 ακόμη εθελοντές και ανθρώπους της οργάνωσης συμμετείχαμε στις εργασίες επέκτασης ενός σχολείου στην απομακρυσμένη κοινότητα Γκάλαγκαλα. Εκεί όπου η ActionAid και οι υποστηρικτές της μέσω του προγράμματος αναδοχής αλλάζουν τις ζωές των ανθρώπων.

Μάθε περισσότερα για την Αναδοχή εδώ και δες πώς μπορείς να γίνεις μέρος της λύσης!

 

 

Πηγές: https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/ug.html



Click And Donate Actionaid

Και ξαφνικά… γύρισα πίσω στην Ουγκάντα


H Ανάδοχος Παιδιού και εθελόντρια στο ταξίδι αλληλεγγύης της ActionAid στην Ουγκάντα, Πόλλυ Τσιγκούνη, επιστρέφει ξαφνικά στο χωριό Γκάλαγκάλα, όπου βοήθησε με άλλους 38 εθελοντές στην κατασκευή 3 αιθουσών ενός σχολείου.

Uganda 2

Τι ήταν αυτό που σε γύρισε πίσω έτσι ξαφνικά;

Μήπως ήταν οι χαρούμενες φωνές των παιδιών που έπαιζαν σε μια παιδική χαρά θωρακισμένη με τις προδιαγραφές ασφαλείας;

Μήπως ήταν ο ήχος της μπάλας που έβρισκε το στόχο στο καλάθι σε ένα στεγασμένο σχολικό γήπεδο;

Ήταν οι γαργαλιστικές μυρωδιές από ψησταριές και κουζίνες νοικοκυριών με κεραμικές εστίες;

Uganda 5

Η πυρακτωμένη άσφαλτος που σε προφυλάσσει από ανεπιθύμητους εγκλωβισμούς στη λάσπη και που οι μόνες εκπλήξεις που σου επιφυλάσσει είναι οι καθημερινοί διαπληκτισμοί στο δρόμο για το γραφείο;

Οι φωταγωγημένοι δημόσιοι δρόμοι που σου φωτίζουν το τσιμέντο και σου κρύβουν τα αστέρια προσελκύοντας μικρά σμήνη εντόμων που βρέθηκαν παραπλανημένα από το αφύσικο φως μακριά από τον αγρό;

Κάπως έτσι παραπλανημένος νιώθεις ξαφνικά κι εσύ, που τόσα χρόνια κυνηγούσες ζαλισμένος ένα φως που δεν ήταν ο ήλιος. Και μεμιάς το «γύρισα πίσω» σου φαντάζει παράδοξο. Γιατί συνήθως γυρίζουμε πίσω στον τόπο μας, αλλά αυτός ο τόπος που τώρα σε περιβάλλει μοιάζει ξένος.  

Uganda 6

Γιατί σου φαίνεται τόσο φυσικό πια να σκάβεις κάτω από τον ήλιο, να κουβαλάς χιλιόμετρα το νερό σου, να δροσίζεσαι κάτω από τον κλιματισμό της καλαμιάς, να λικνίζεσαι σε πρωτόγνωρους ρυθμούς αδιαφορώντας για το αισθητικό αποτέλεσμα, να αγκαλιάζεις αγνώστους με τη θέρμη που αγκαλιάζεις χρόνια αγαπημένους, να δοκιμάζεις γεύσεις που μέχρι και αποτροπιασμό θα σου προκαλούσαν άλλοτε (ναι, για τα μυρμήγκια λέω!), να αποφορτίζεσαι σε ένα χαμόγελο ανακατεμένο με χώμα και ιδρώτα, να αγαπάς, να αγαπάς, να αγαπάς ανεπιτήδευτα….

Uganda 4

Κι έτσι διαπιστώνεις ότι το φυσικό και το οικείο δεν έχει σχέση με τη διάρκεια και τη συνήθεια, αλλά με το πόσο μεγάλο κομμάτι του εαυτού μας εμπλέκουμε κάθε φορά σε αυτό που κάνουμε. Κι εσύ έχεις αφήσει έναν ολόκληρο άλλο εαυτό «εκεί πίσω». Είναι κρυμμένος κάτω από ένα τούβλο, πιάστηκε στα κλαδιά ενός δέντρου, χαράχτηκε με κιμωλία στον υπαίθριο πίνακα, άφησε τα αποτυπώματά του σε μια χειραψία, στέγνωσε τον ιδρώτα του στην μπλούζα μιας άλλης αγκαλιάς, μοιράστηκε μια ευχή κάτω από το ίδιο αστέρι…

Uganda 3

Γι’ αυτό είναι που νιώθεις εξόριστος πια στον τόπο σου. Γιατί κάπου αλλού βρίσκεται «του εξόριστου του ονείρου σου η πατρίδα». Ξέρεις πως πλέον θα πρέπει να παλεύεις να ανταμώσουν αυτοί οι δυο τόποι. Κι ας υπερισχύει πολλές φορές ο πρώτος λόγω συνήθειας ή λόγω παλαιότητας. Κι ας σε στροβιλίζει στη δίνη της η καθημερινότητα κι ας σε τυφλώνει με τους προβολείς της κάνοντάς σε να ξεχνάς το φως το φυσικό. Αρκεί να κλείσεις τα μάτια, να δεις μέσα σου και να αφεθείς να σε ταξιδέψει στον τόπο του ο άλλος σου εαυτός. Κι έτσι ξαφνικά θα γυρίζεις πάντα πίσω….    

Στήριξε κι έσύ το έργο της ActionAid!

IMG 0310



Click And Donate Actionaid

Τραγωδία στη Μεσόγειο: Oύτε δάκρυα, ούτε πολλά λόγια


Πάνω από 22.000 οι νεκροί μετανάστες στα νερά της Μεσογείου από το 2000 μέχρι σήμερα. Κι αυτός ο αριθμός είναι ο επίσημος, αυτός που αντιστοιχεί μόνο στα πτώματα που έχουν καταμετρηθεί.

Ανακατεμένες σκέψεις επιπλέουν στο μυαλό μου, σαν ναυαγοί που προσπαθούν να βρουν καταφύγιο σε μια στεριά λογικής. Χιλιάδες, χιλιάδες, χιλιάδες νεκροί ζωντανεύουν με τη φωνή του Αχμέτ Αβάς, πρόσφυγα από τη Σομαλία:

Σε όποιον ρωτάει:  «δεν θα ήταν καλύτερα να μείνετε σπίτι σας απ’ ότι να πνιγείτε στη θάλασσα;» εγώ απαντώ: «δεν είμαστε ηλίθιοι ούτε τρελοί. Είμαστε απελπισμένοι και καταδιωγμένοι. Να μείνουμε σημαίνει βέβαιο θάνατο, να φύγουμε σημαίνει πιθανό θάνατο. Εσύ τι θα διάλεγες; Ή καλύτερα, εσύ τι θα διάλεγες για τα παιδιά σου;»

Σε όποιον ρωτάει τι ελπίζουν αυτοί οι άνθρωποι στην Ευρώπη, αφού δεν υπάρχει δουλειά ούτε για τους Ευρωπαίους, η απάντηση είναι: «ψάχνουμε σωτηρία, μέλλον, απλά να επιβιώσουμε. Δεν είναι δικό μας σφάλμα που γεννηθήκαμε στη λάθος πλευρά, και κυρίως δεν έχετε μεγαλύτερη αξία εσείς επειδή γεννηθήκατε στη σωστή…»

«Σωστή» πλευρά, σε τι, αναρωτιέμαι Αχμέτ; Στην άρνηση ανάληψης ευθύνης για την παραγωγή εκατομμυρίων μεταναστών και προσφύγων; Εδώ και δεκαετίες, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα και άλλοι θεσμοί του αναπτυγμένου κόσμου, φορείς αναπτυξιακών πολιτικών που πρωτίστως εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ισχυρών του πλανήτη, ευθύνονται για το φυσικό ή οικονομικό εκτοπισμό εκατομμυρίων ανθρώπων εξαναγκάζοντάς τους να αφήσουν τα σπίτια τους, αρπάζοντας τη γη τους ή στερώντας τους τα μέσα βιοπορισμού.

 

Boat People At Sicily In The Mediterranean Sea

 

«Σωστή» πλευρά, σε τι; Στο να βομβαρδίζει τη Μέση Ανατολή αφήνοντας πίσω διαλυμένες δομές και κοινωνίες; Στο να εξοπλίζει κυβερνήσεις και καθεστώτα που βασανίζουν και δολοφονούν πολίτες που στερούν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα;

Εμείς ζούμε σε αυτή τη «σωστή» πλευρά. Και απολαμβάνουμε εκείνα που εκατομμύρια Αχμέτ στερούνται. Η κατάσταση δεν σηκώνει ούτε δάκρυα ούτε πολλά λόγια. Δεν αξίζει, επίσης, ούτε λεπτό να χάνουμε για να απαντάμε στα παραληρήματα μίσους κάποιων συμπολιτών μας κάτω από τις φωτογραφίες με τα πτώματα των μεταναστών που κατακλύζουν το διαδίκτυο.

Πώς μπορούμε και πρέπει να δράσουμε:

  • Να απαιτήσουμε ριζική αλλαγή στις Ευρωπαϊκές πολιτικές μετανάστευσης, εξωτερικής πολιτικής και διεθνούς ανάπτυξης και απόλυτη συνοχή μεταξύ τους ώστε να δίνουν λύση και όχι να μεγεθύνουν το πρόβλημα. Διάνοιξη ανθρωπιστικού διαδρόμου, τώρα! Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες δεν είναι εχθροί για να υψώνουμε τείχη. Δεν είναι τα σύνορα που χρειάζονται προστασία, αλλά οι ανθρώπινες ζωές!
  • Να δείξουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας. Η δική μας αξιοπρέπεια μπροστά στη ζωή και το θάνατό τους, βρίσκεται στην αναγνώριση του δικού τους δικαιώματος στην αξιοπρέπεια. Είναι πολύ αργά, όμως, να το κάνουμε όταν η Οδύσσειά τους έχει φτάσει στο τέλος. Είναι εκεί, στην αρχή, που χρειάζονται πρώτα απ’ όλα τη δική μας αλληλεγγύη. Στις δικές τους κοινότητες, στη δική τους γη, στα όνειρα των παιδιών τους για μια καλύτερη ζωή, σε ένα δικαιότερο κόσμο.



Click And Donate Actionaid

Η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου


Αν ξαναγεννιόμουν, θα έκανα άλλη δουλειά. Αν ξαναγεννιόμουν, θα σκεφτόμουν αλλιώς. Αν ξαναγεννιόμουν, θα τα έκανα όλα διαφορετικά… Είναι κουβέντες που ακούω συχνά σε παρέες. Και πάντα χαμογελάω συνωμοτικά. Γιατί εγώ έχω βρει το μυστικό να ξαναγεννιέμαι, ξανά και ξανά και ξανά……

Όταν αποφασίζεις πρώτη φορά να κάνεις ένα εθελοντικό ταξίδι, το πρώτο κίνητρο που σου έρχεται στο νου είναι η προσφορά, η βοήθεια, η έκφραση αλληλεγγύης. Θέλεις να συναναστραφείς ανθρώπους που γεννήθηκαν λιγότερο ευνοημένοι από σένα, να δουλέψεις σκληρά μαζί τους, ιδρώνοντας όπως αυτοί καθημερινά για την επίτευξη ενός στόχου, να τους κρατήσεις το χέρι διατρανώνοντας έμπρακτα την παρουσία σου στο πλευρό τους. Αν θέλαμε να εξετάσουμε φιλοσοφικά την έννοια της προσφοράς, σαφώς και θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν είναι μια πράξη αμιγώς και μονόπλευρα αλτρουιστική, αφού και το άτομο που προσφέρει εισπράττει με τη σειρά του την ηθική ικανοποίηση, την αίσθηση ότι γίνεται καλύτερος άνθρωπος και ότι μπορεί να συμβάλει στη βελτίωση του κόσμου. Αυτό όμως που συμβαίνει στα εθελοντικά ταξίδια, είναι η πλήρης ανατροπή της σχέσης προσφοράς και ανταπόδοσης. Σε κάθε ταξίδι αντικρίζεις τον κόσμο για πρώτη φορά. Αισθάνεσαι ότι «μηδενίζεις» το μετρητή σου και μπορείς να τα ξεκινήσεις όλα από την αρχή, απαλλαγμένος από προκαταλήψεις, στερεότυπα, ιδεοληψίες, πεποιθήσεις που κουβαλάς ως φορτίο στη διάρκεια της ζωής σου. Γυρνάς πίσω πλήρως αναγεννημένος κι αναρωτιέσαι: πώς γίνεται να δίνεις κάτι και τελικά να γίνεσαι εσύ πιο πλούσιος;

Taxidi 5

Η διαδρομή σου στο ταξίδι ακολουθεί τα βήματα του ανθρώπου που ξεκινά τη ζωή του στον κόσμο. Στην πρώτη φάση εισπράττεις λαίμαργα ό,τι σε περιβάλλει με την επιστράτευση των αισθήσεων. Εικόνες που σε παρέπεμπαν μέχρι πρότινος σε ντοκιμαντέρ γίνονται κτήμα της δικής σου εμπειρίας. Δε θυμάσαι να έχεις ξαναδεί τόσα χαμόγελα μαζεμένα σε μια ματιά. Άραγε τα χρώματα ήταν πάντα τόσο έντονα και στον τόπο σου; Εισπνέεις μυρωδιές που αποκτούν από τώρα το άρωμα της νοσταλγίας. Στο άκουσμα πρωτόγνωρων ρυθμών αφήνεις το κορμί σου να σε καθοδηγεί, απαλλαγμένος από τις συμβάσεις της δέουσας χάρης. Αγκαλιάζεις όσο πιο πολύ μπορείς, γιατί δεν έχεις τους ανθρώπους δεδομένους. Κι έχεις στα χείλη μόνιμα μια γεύση απροσδιόριστη, που γαργαλάει τους γευστικούς σου κάλυκες και δε σε χορταίνει ποτέ. Νιώθεις ότι όλα αυτά που ζεις δεν είσαι σε θέση να τα προσαρμόσεις ακόμα σε λέξεις, να τα εκφέρεις σε λόγο, γιατί είναι όλα τόσο πρωτόγνωρα και αρχέγονα για την ύπαρξή σου.

Taxidi 3

Στο επόμενο στάδιο εξεγείρεται ολόκληρος ο συναισθηματικός σου κόσμος. Συναισθήματα έντονα και πολλές φορές αλληλοσυγκρουόμενα σε διακατέχουν αδιάλειπτα κι εσύ τα αφήνεις όλα να εκδηλώνονται απαλλαγμένα από τα δεσμά της εκλογίκευσης. Νιώθεις απίστευτα ευλογημένος που βρίσκεσαι εκεί και από την άλλη εύχεσαι να μην συνέτρεχαν οι λόγοι που καθιστούν την παρουσία σου αναγκαία. Αισθάνεσαι μια πρωτοφανή γαλήνη από την αρμονία της ομορφιάς του τόπου και της ζέστης των ανθρώπων και την ίδια στιγμή σε κατακλύζει το αίσθημα της οργής από τη δυσαρμονία των συνθηκών ζωής για τους κατοίκους ΕΝΟΣ τόπου, ΕΝΟΣ πλανήτη… Ελεύθερα πια, τα συναισθήματά σου, βρίσκουν την ευκαιρία να εκδηλωθούν μαζικά ζητώντας τη λύτρωση. Κλαις για μια χαμένη μέρα στο γραφείο, για έναν άνθρωπο που άφησες να φύγει από τη ζωή σου, επειδή δεν προσπάθησες αρκετά, κλαις χωρίς να ξέρεις το γιατί και είναι τα δάκρυα αυτά το νερό που θα σε βαφτίσει, να πορευτείς στο εξής ως νεοφώτιστος. Και την ίδια στιγμή σε διαπερνά το ρίγος μιας ανεξήγητης ευτυχίας. Είσαι ευτυχισμένος που βρίσκεσαι εκεί τη δεδομένη στιγμή, είσαι ευτυχισμένος που έχεις φαγητό, νερό, σπίτι, όλα τα δεδομένα και ασήμαντα που για τους περισσότερους είναι ένας αδιάλειπτος αγώνας ή και ένα μακρινό όνειρο.

Taxidi 1

Με την επιστροφή σου από το ταξίδι, έχεις περάσει στο στάδιο της ωριμότητας. Οι αισθήσεις και τα συναισθήματα έχουν κατασταλάξει αφήνοντας χώρο στις σκέψεις να εκδηλωθούν. Νιώθεις πια σοφότερος και αυτή η σοφία δεν πηγάζει από τη συσσώρευση γνώσεων, αλλά από τη συνειδητοποίηση του ίδιου σου του εαυτού. Ξέρεις πια τι είναι σημαντικό και τι όχι, θέλεις να κάνεις όσο περισσότερα μπορείς, ένα παραπάνω χαμόγελο, μια παραπάνω αγκαλιά κάνουν για σένα τη διαφορά.

Ίσως να μην μπορείς να αλλάξεις εσύ τον κόσμο, ο κόσμος όμως έχει ήδη αλλάξει για σένα. Γιατί σε ένα τόπο μακρινό ένα παιδί σε θυμάται και χαμογελάει στον ύπνο του. Και κάπου αλλού μια γυναίκα ανακατεύει το φαγητό στο τσουκάλι της και θυμάται που σου έδινε τη συνταγή. Κι ένας αγρότης περιμένει να σκάψετε μαζί το χωράφι του. Και μια νοσοκόμα χαϊδεύει τρυφερά τον τοίχο της κλινικής που ασπρίσατε παρέα. Κι ένας δάσκαλος γράφει με σταθερό χέρι στον πίνακα μιας τάξης σε μια γλώσσα που μπορεί να μην τη μιλάς, ωστόσο την καταλαβαίνεις… Αυτόν τον κόσμο δεν γίνεται να μην τον αγαπάς πια περισσότερο. Κι ας έγινες αυτόπτης μάρτυρας της πιο σκανδαλώδους ατέλειας που τον διέπει. Εξάλλου, ποια καλύτερη θεραπεία για την ατέλεια υπάρχει από την ίδια την αγάπη;

Κρατάω το διαβατήριό μου σαν ληξιαρχική πράξη γέννησης. Τόπος γέννησης: Σιέρα Λεόνε. Τόπος γέννησης: Κένυα. Τόπος γέννησης: Μοζαμβίκη….. Κάποιοι πιστεύουν ότι ζούμε πολλές ζωές σε διαφορετικές διαστάσεις. Κάποιοι άλλοι ότι η πραγματική ζωή είναι μετά. Εγώ δεν ξέρω. Και ούτε και με ενδιαφέρει. Εξάλλου, εγώ έχω το μυστικό για να ζω πολλές ζωές σε μία… Αλλά μην το πείτε πουθενά!    

Στήριξε κι εσύ την ActionAid! Γίνε Ανάδοχος Παιδιού τώρα!



Click And Donate Actionaid

Σεισμός στο Νεπάλ: η πρώτη αγωνία και η πρώτη ελπίδα


Έλειπα διακοπές. Εκεί που ήμουν δεν είχε καθόλου ίντερνετ. Τι να το κάνεις το ίντερνετ στις διακοπές εξάλλου; Διάβασα για τον σεισμό στο Νεπάλ στο αεροδρόμιο της Μόσχας. Λίγο πριν την επόμενη πτήση. Μέχρι τότε οι νεκροί ήταν γύρω στους 2.000. Και διπλάσιος ο αριθμός των τραυματισμένων. Όλα έδειχναν ότι τα νούμερα θα αυξάνονταν κατακόρυφα. Η καταστροφή ήταν τεράστια. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι είχαν χάσει τα πάντα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Nepal Earthquake 2

Κατά τη διάρκεια της επόμενης πτήσης το μόνο που σκεφτόμουν ήταν τι μπορώ να κάνω. Τι μπορούμε όλοι να κάνουμε. Η αγωνία μεγάλη. Όταν έφτασα σπίτι οι νεκροί είχαν φτάσει τις 4.000. Οι αριθμοί πια χάνουν το νόημά τους. Οι φωτογραφίες που δημοσιεύονταν από τα χωριά του Νεπάλ έδειχναν ισοπεδωμένα κτίρια, ερείπια και ανθρώπους να συνεχίζουν να παλεύουν σε χαλάσματα για τυχόν ζωντανούς.

Είναι η στιγμή που θες να τα αφήσεις όλα και να πας εκεί. Να βοηθήσεις τους διασώστες με τα ίδια σου τα χέρια. Αλλά ξέρεις ότι δεν θα το κάνεις. Ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι που το κάνουν. Που είναι, όμως, εκπαιδευμένοι να το κάνουν. Που ξέρουν σε επείγουσες καταστάσεις, όπως είναι ο σεισμός, τι έχει προτεραιότητα. Πώς να βοηθήσουν πραγματικά τους ανθρώπους που έμειναν χωρίς τίποτα στις πρώτες αυτές ώρες του χάους.

Nepal Earthquake 3

Η ActionAid που εργάζεται χρόνια τώρα στις κοινότητες του Νεπάλ ενημέρωσε τους  υποστηρικτές της μετά από λίγες ημέρες ότι όλα τα παιδιά που συμμετέχουν στο πρόγραμμα Αναδοχής στις κοινότητες που υποστηρίζει η οργάνωση είναι καλά στην υγεία τους. Ένα ευχάριστο μέσα στην τραγωδία. Μία τραγωδία που παρακολουθούμε από μακριά, αφήνοντας τους ειδικούς να κάνουν τη δύσκολη δουλειά. Αυτοί φέρνουν την ελπίδα.

Πια έχουν περάσει τόσες μέρες μετά τον σεισμό και η ανάγκη για βοήθεια είναι ακόμα πολύτιμη. Στήριξε την προσπάθεια της ActionAid να δώσει ελπίδα στο καταστραμμένο Νεπάλ εδώ.

Nepal Earthquake 1

Εύχομαι στους ανθρώπους του Νεπάλ να ξεπεράσουν την καταστροφή όσο το δυνατόν συντομότερα και όλα να ξαναβρούν τους παλιούς τους ρυθμούς, ακόμα κι αν αυτό πρέπει να γίνει ανάμεσα στα χαλάσματα και στο χαμό των περισσότερων από 5.000 νεκρών.

Τέλος εύχομαι στους ανθρώπους που δουλεύουν για να τους βοηθήσουν, στους ανθρώπους των οργανώσεων όπως η ΑctionAid κουράγιο, αντοχή και δύναμη στο δύσκολο έργο τους. Συνεχίστε να μας δίνετε ελπίδα. 



Click And Donate Actionaid

Ο Αστερίας στη θάλασσα


Κάπου, κάποτε, σε ένα μέρος παραθαλάσσιο, η θάλασσα τραβήχτηκε στα ανοιχτά. Το φαινόμενο της παλίρροιας είχε σαν αποτέλεσμα εκατομμύρια αστερίες που βρίσκονταν στα ρηχά, να αργοπεθαίνουν στην άμμο. Κόσμος μαζεύτηκε στην ακτή και κοιτούσε το θλιβερό αυτό θέαμα. Κάπου εκεί, ένα παιδί προχώρησε μπροστά, έσκυψε, έπιασε έναν αστερία και τον πέταξε με όλη του τη δύναμη προς τα ανοιχτά, εκεί που η θάλασσα κάλυπτε ακόμα τον πυθμένα. Έσκυψε, έπιασε και δεύτερο. Και τρίτο. Ο κόσμος στην ακτή τον παρακολουθούσε σκεφτικός. Κάποιος του φώναξε «δε βλέπεις ότι είναι μάταιο; Όσους αστερίες κι αν πετάξεις, είναι εκατομμύρια, δεν έχει νόημα.» Και το παιδί αποκρίθηκε, κρατώντας στο χέρι έναν ακόμα αστερία, έτοιμος να τον στείλει πίσω στη θάλασσα: «Ναι, αλλά για αυτόν τον αστερία έχει νόημα.»

Christos Mozambique 8

Την αλληγορική αυτή ιστορία μας διηγήθηκε η Νάταλι από την ActionAid στη διάρκεια του εθελοντικού μας ταξιδιού στη Μοζαμβίκη για να τονίσει τη συμβολή των 27 εθελοντών σε εκείνο το ταξίδι.  Κράτησέ την, θα επανέλθω στο τέλος.

Για αυτή τη συμβολή παίρνεις την απόφαση να συμμετέχεις σε ένα εθελοντικό ταξίδι. Ωστόσο, όσα ντοκιμαντέρ κι αν δεις, όσες φορές κι αν διαβάσεις μαρτυρίες σαν αυτή εδώ για εθελοντικά ταξίδια, δεν είσαι και δε θα είσαι ποτέ προετοιμασμένος για αυτό που θα βιώσεις. Δε θα μπω στη διαδικασία να το περιγράψω, ακριβώς για αυτό το λόγο: ποτέ δε θα είσαι έτοιμος για αυτό που θα νιώσεις. Θα φωτίσω μόνο μία πτυχή. Θα νιώσεις θυμό. Πολύ θυμό.

Christos Mozambique 5

Θα θυμώσεις γιατί θα καταλάβεις ότι τα προβλήματα που σε απασχολούν, για κάποιους ανθρώπους όπως η οικογένεια της μικρής Άλις (φωτο) είναι πολυτέλεια έστω και η σκέψη τους ότι κάπου σε κάποια μακρινή χώρα σαν την Ελλάδα υπάρχει κόσμος που όντως τον απασχολούν.

Θα θυμώσεις για κάθε φορά που άφηνες το ζεστό νερό στο μπάνιο να τρέχει πάνω σου για 5 λεπτά, όταν καταλάβεις ότι για την ίδια ποσότητα νερού (πιο βρώμικο, πιο κρύο), η Άλις θέλει 10 δρομολόγια των 2 χιλιομέτρων το καθένα για να το μεταφέρει στο σπίτι της.

Θα θυμώσεις για κάθε βιβλίο που έσκιζες/έκαιγες/πέταγες στο τέλος της σχολικής χρονιάς, όταν η Άλις αυτά τα βιβλία θα τα δώσει στην επόμενη σχολική χρονιά σε ένα μικρότερο παιδί που θα κάνει την τάξη που έκανε η ίδια πέρσι. Και ξανά, και ξανά, μέχρι να επέλθει η πλήρη φυσιολογική φθορά του βιβλίου.

Θα θυμώσεις γιατί γκρίνιαξες  στη μητέρα/γυναίκα σου που σήμερα μαγείρεψε φασολάδα και όχι μακαρόνια, όταν για την Άλις το φαγητό θα είναι πάντα το ίδιο, με 2-3 παραλλαγές, ισοβίως.

Θα θυμώσεις γιατί τα δικά σου αυτονόητα – ασφάλεια, νερό, φαγητό, ηλεκτρικό, ρούχα, κρεβάτι να κοιμηθείς – για την Άλις είναι είτε καθημερινός αγώνας κατάκτησης, είτε πολυτέλεια που δεν έζησε ποτέ.

Θα θυμώσεις γιατί το κρυστάλλινο πρόσωπο  της Άλις αλλά και όλων, μικρών και μεγάλων, απαλλαγμένο από κάθε είδους κακία, καχυποψία, φθόνο, ζήλια, ματαιοδοξία, γκρίνια δε το βλέπεις στη χώρα σου. Για την ακρίβεια δε το βλέπεις ούτε στον καθρέφτη σου.

Θα θυμώσεις γιατί η Άλις ήρθε και σε πήρε μια αγκαλιά χωρίς να σε ξέρει, όταν εσύ σε κάποιον που δε ξέρεις δε βρίσκεις λόγο να του πεις ούτε καλημέρα.

Θα θυμώσεις γιατί μετά τα τόσα γέλια της Άλις, στο τέλος της ημέρας θα καταλάβεις ότι εσύ, ο ευλογημένος που μεγάλωσες χωρίς τις δικές της στερήσεις, γελάς πολύ λιγότερο από εκείνη.

Christos Mozambique 2

Σε ένα εθελοντικό ταξίδι της ActionAid, το όφελος είναι αμφίδρομο. Βάζεις το λιθαράκι σου για να αλλάξεις μια ανυπέρβλητη μέχρι τη στιγμή που εμφανίστηκες εσύ και άλλοι 30 εθελοντές δυσκολία μιας κοινότητας. Μια σχολική αίθουσα για παράδειγμα, όπως ήταν το δικό μας έργο στο Μαρακουένε της Μοζαμβίκης. Εμείς το χτίσαμε, εμείς το χρηματοδοτήσαμε, και ξέρεις πως για πάντα, κάπου σε κάποια μακρινή για σένα χώρα, η Άλις θα σε ευχαριστεί γιατί της άλλαξες μια καθημερινότητα προς το καλύτερο. Άλλαξες τον κόσμο; Όχι. Εξασφάλισες παγκόσμια ειρήνη; Ούτε. Πέταξες, όμως, έναν αστερία στη θάλασσα.

Christos Mozambique 6

Ωστόσο, αν έπρεπε να επιλέξω έναν και μόνο λόγο για να σε παροτρύνω να συμμετέχεις σε ένα εθελοντικό ταξίδι, αυτός είναι άλλος. Και θα ακουστεί εγωιστικός, αλλά το αποτέλεσμα είναι βαθιά συλλογικό: Κάνε το για σένα. Κάνε το για σένα, κάνε το για πάρτη σου. Δεν ασχολήθηκα τυχαία με το θυμό: σταδιακά ο θυμός θα ωριμάσει, και η εμπειρία που έζησες θα σε κάνει να αναθεωρήσεις ένα μεγάλο μέρος της ζωής σου και της συμπεριφοράς σου. Όταν γυρίσεις πίσω, θα είσαι ένας διαφορετικός άνθρωπος. Όχι απλά καλύτερος άνθρωπος, αλλά ένας διαφορετικός άνθρωπος. Θα το δεις στη σχέση σου με τον εαυτό σου, τα προβλήματά σου, τους γύρω σου. Και πίστεψέ με, αυτή η αλλαγή, είναι όμορφα μεταδοτική στις συναναστροφές σου με τους δικούς σου ανθρώπους.

Η ιστορία της Νάταλι είχε ένα λάθος το οποίο μπόρεσα να κατανοήσω αρκετά αργότερα, όταν είχα ήδη γυρίσει πίσω στην Ελλάδα, με όλα τα βιώματα να ωριμάζουν μέσα μου. Είχα κι εγώ την αίσθηση πως πέταξα τον αστερία στη θάλασσα. Όχι. Αυτό που απέτυχα να καταλάβω ήταν πως ο αστερίας όλο αυτό τον καιρό ήμουν εγώ. Και η Άλις ίσως να μην προλάβει να πετάξει όλους τους αστερίες αυτού του κόσμου στη θάλασσα, αλλά εσύ τουλάχιστον έχεις το προνόμιο να ξέρεις. Ναι, τώρα πια ξέρεις…

Γλυκιά μου Άλις, με πέταξες στη θάλασσα. Και θα σε θυμάμαι πάντα γι’ αυτό.

Γίνει Ανάδοχος Παιδιού και βοήθησε τη ζωή παιδιών σαν την Άλις.



Click And Donate Actionaid